http://martinendeman.web-log.nl stopt. Ik ga verder vanaf http://martindeman.web-log.nl.

Ik hoop u daar te treffen.

<!– @page { margin: 2cm } P { margin-bottom: 0.21cm } –>

Op maandag 26 maart 2007 besloot ik omweg te gaan. Ik pakte de weinige spullen die ik nog in mijn bezithad, deed ze in een knapzak en begon te lopen. Een richting had iknog niet helemaal besloten alhoewel ik ergens wel wist dat ik uit hetwesten wilde. Ik pakte mijn kompas en liep richting het Noord-Oosten.Al snel kwam ik erachter dat dit niet opschoot. In dit tempo zou hetnog jaren duren voor ik xfcberhaupt Nederland verlaten had. Alnadenkend hoe ik dit probleem zou kunnen oplossen liep ik door, nietdoorhebbend dat er midden op het pad een krat stond. Ik struikelde erbijna overheen maar kon dit nog net op tijd vermijden. Ik maakte eensoepele sprong en even voelde het alsof ik in de lucht bleef zweven.Ik maakte nog een sprongetje en kreeg weer dezelfde, aparte ervaring.Snel maakte ik een aanloop en maakte een sprong, zo groot als ik nognooit gemaakt had. Heen en weer bewegend in de wind probeerde ik eenbalans te vinden en gauw merkte ik dat de grond niet weer dichterbijkwam zoals normaal gebeurt bij een sprong. Ik vloog de lucht in,richting mijn uiteindelijke bestemming.

Uren vloog ik door de wolken en ikmerkte dat ik het aardig koud kreeg. Rillend zette ik de daling in.Toen de grond dichterbij kwam werden er steeds meer detailszichtbaar. Ik bevond me boven hoge bergen. Soepel zwaaide ik langs dehoogste, besneeuwde toppen en kwam wat lager tot landing.Nieuwsgierig liet ik de vele indrukken die ik kreeg tot mijdoordringen. Ik bevond me op een compleet verlaten berg. Het was hiernog wel fris maar niet zo koud als ik het even tevoren nog had gehad.Zo ver als ik kon zien was alleen maar berg. Ik wist niet waar ik wasof wat ik zou gaan doen.

Even keek ik naar mijn mobieletelefoon. Geen bereik. Ik was blijkbaar op een plaats waar geen mensde wilde natuur nog had verpest. Zelfs als ik mijn gps-verbindingaanzette kon ik geen satellieten traceren. Alsof ik terug in de tijdwas gegaan.
Ik ging zitten en sloot mijn ogen. Ikverloor mezelf in een trance. Het voelde als een droom maar ergenswist ik dat mijn bewustzijn niet compleet verdwenen was.

x93Martin? Martin, waar ben je?x94hoorde ik in de verte een bekende stem zeggen.
x93Hier ben ikx94 riep ik naar destem, x93Antoni, hoor je me?x94 Ik kreeg geen reactie terug. Snelpakte ik de skilift naar boven, waar ik de stem vandaan had horenkomen. Er was niemand.
x93Martin? Martin? We missen jex94hoorde ik dezelfde stem zeggen. Dit keer kwam het van beneden. Zosnel als ik kon snowboardde ik naar beneden maar ook hier bleekniemand te zijn. Met een verstrooid gezicht liep ik terug naar hetvakantiehuisje. Was het xe9xe9n van mijn stemmen die mezelfs op mijn vakantie niet met rust wilde laten of was het eenboodschap van Antoni? Ik miste hem en wist dat hij zich af zou vragenwaar ik was. Ik had aan niemand laten weten dat ik op vakantie zougaan. Mijn robot Elisa had ik achtergelaten met de boodschap dat zehet aan niemand mocht vertellen. Ik wilde rust, genieten van desneeuw. Ik was al vier weken weg, misschien was het tijd om wat vanme te laten horen. Ik maakte een foto van de sneeuw, printte hem uitmet mijn zakprintertje en krabbelde wat op de acherkant. Ik maakteeen prop van de foto en legde hem voor me op tafel. Geconcentreerdbegon ik ernaar te kijken, minutenlang. Na lange tijd begonnen derandjes van de foto te schroeien en het duurde niet lang meer voordatde hele foto aan het branden was. Tevreden liep ik richting mijn bed.Mijn kaartje was bezorgd. Elisa zou het aan Antoni geven. Ik zou snelterugkomen.

Ik schrok op. Hoelang was ik in trance geweest? Ik keek om me heen en zag dat ik menog steeds op dezelfde berg bevond. Weer pakte ik mijn telefoon, ikwilde weten hoe laat het was. De batterij was leeg. Zonder besef vantijd, datum en plaats bevond ik me hier. Een onbekende berg in eenonbekende plaats zonder mogelijkheden van contact. Ik had honger,heel veel honger alsof ik weken niet gegeten had en zag dat desituatie waarin ik me bevond hopeloos was. Snel pakte ik mijn kompasweer om de richting naar huis uit te kunnen stippelen. Zuid-West wasmijn richting. Ik maakte weer een sprong en vloog. Vloog naar hetland waar ik thuis zou zijn. Het was 2 juni 2007.

Ik ben terug van een langverdiende vakantie. Ik ga eerst even uitrusten en daarna weer bloggen. Hier alvast een klein iets om u mee te vermaken.

Mijn muziek:

table.lfmWidget20070605172707 td {margin:0 !important;padding:0 !important;border:0 !important;}table.lfmWidget20070605172707 tr.lfmHead a:hover {background:url(http://panther1.last.fm/widgets/images/en/header/quilt/artist_vertical_black.gif) no-repeat 0 0 !important;}table.lfmWidget20070605172707 tr.lfmEmbed object {float:left;}table.lfmWidget20070605172707 tr.lfmFoot td.lfmConfig a:hover {background:url(http://panther1.last.fm/widgets/images/en/footer/black.gif) no-repeat 0 0 !important;;}table.lfmWidget20070605172707 tr.lfmFoot td.lfmView a:hover {background:url(http://panther1.last.fm/widgets/images/en/footer/black.gif) no-repeat -85px 0 !important;}table.lfmWidget20070605172707 tr.lfmFoot td.lfmPopup a:hover {background:url(http://panther1.last.fm/widgets/images/en/footer/black.gif) no-repeat -159px 0 !important;}

vervolg op pijn 3

Klop klop. Klop klop. Er wordt op je deur geklopt. Verstijfd blijf je zitten in je woonkamer. Je mag je niet verroeren. Ze komen je vast halen. Ze komen je pijn doen. Maar misschien is het belangrijk. Het is een tweestrijd. "Verroer je niet", sist iemand naar je. Geschrokken kijk je om je heen. "Wat zei ik nou? Verroer je niet!" Het klinkt dwingend. Je blijft maar heel stil zitten. Als een muis.

Klop Klop. Klop Klop. Ze blijven kloppen. Je hoort ook stemmen. xc9xe9n van die stemmen klinkt als je moeder. Je wilt wel open doen maar het gaat niet. Je kan je benen niet bewegen. Het kan niet. Je blijft zitten tot ze weer weg zijn. En dan bestel je maar pizza.

Klop klop. Klop klop. Het is de volgende dag. Je besluit een stukje van je angst te overwinnen en doet de deur open. Op een kiertje. Daar zie je ze staan. Je moeder, twee agenten, je psychiater en twee onbekende mannen in een net pak. "We willen met je praten. We maken ons zorgen", zegt je moeder. Je ziet de twee mannen met een afkeurende blik je huis binnenkijken. Hun ogen glijden van de stapels ongeopende post, via de rest van je woonkamer naar je slaapkamer. Daar blijven ze even hangen op de voedingsresten die daar liggen. Ze kijken naar de maden die rondkrioelen en de vliegen die door je kamer zoemen. Snel doe je de deur van je huis dicht. Je draait de sleutel om en gaat weer heel stil zitten.

Tring tring. Tring tring. De telefoon gaat. "Jongen, het spijt me om het te zeggen tegen je. De rechter heeft besloten dat.. hij heeft besloten dat je gaat naar een betere plek. Waar je beter kan worden. Een kliniek, daar kunnen ze je helpen." Je moeder zwijgt en kwaad hang je op.

Een paar dagen geleden lag ik in mijn bed. Het was een beetje koud, mijn deken had ik dus ver over mij heengetrokken. Het was al donker in mijn kamer, mijn ogen waren dicht. Ik had een koptelefoon op. Deze koptelefoon was aangesloten op mijn walkman en deze walkman speelde een bandje met een geluid.

Ik luisterde geconcentreerd naar het geluid. Ik wist dat het invloed kon hebben op mijn geest, maar merkte niets. Zo bleef ik liggen. Luisteren.

Na een minuut of tien lag ik heerlijk ontspannen op mijn bed en ergens luisterde ik niet meer bewust naar het geluid. Mijn ledematen begonnen te tintelen.

Ik heb geen gevoel in mijn tenen
opeens niet
verder geen pijn
alles okxe9
alleen mijn tenen zijn weg

Mijn tenen waren verdwenen. Het begon met die tinteling en opeens waren ze weg. Ik bleef liggen, ik bleef luisteren. Bewust of onbewust en waarvan dan. Ik wist het niet. Ik bevond me in de staat tussen waken en slapen in zonder te sluimeren.

Mijn tenen zijn dood
en dat niet alleen
mijn voeten
nu ook al mijn voeten
mijn arme voeten
hoger en hoger
ziet echt dan niemand een man zonder voeten
valt toch wel op

Het gevoel in mijn voeten was ook weg. Ik wist dat er iets niet klopte. Het was niet mijn hart, die klopte door en door. Steeds harder en harder.

Ik lig te sterven
en wie zal me vinden
mijn knie is geloof ik nu ook al verdwenen
op wie zal ik lijken
een dode lijkt soms wel te lachen
maar dan als een ander
misschien wel als iemand die hij wilde zijn
of juist helemaal niet
op wie zal ik lijken
als wie zal ik lachen
ik voel aan mijn lippen
staan ze al anders
staan ze al spottend
net als mijn vader
muziek gaat maar harder
de speakers vervormen

Mijn onderbenen zijn gevoelloos en het gaat steeds verder. Tot aan mijn knieen. Ik ben ervan overtuigd dat ik verlamd word. Dan lig ik daar morgen. Mijn telefoon niet in de buurt. Niet in staat te bewegen, niet in staat om te praten. Ik zal niet kunnen roepen. Helemaal niks. Dan lig ik daar hulpeloos. Dagen en nachten, helemaal alleen. Het geluid gaat door.

mijn hoofd zit verankerd
ik lig te sterven
mijn hart gaat
mijn hart bonkt
mijn hart bonkt krankzinnig
zo barsten mijn ribben naar buiten
ik val uit elkaar
mijn knie is verdwenen
wat zal ik hem missen
de knie met het kuiltje

Mijn hele benen waren weg. Mijn gedachten gingen voor het eerst uit naar spinvis. Het leek alsof ik midden in een lied van hem terecht was gekomen. Maar dat zou me niet gebeuren. Ik besloot om uit bed te komen. Het geluid was ondertussen gestopt. Ik stapte uit bed. Mijn benen waren er wel. Ik voelde ze alleen niet. Doordat ik ze niet voelde was het net alsof ik boven de grond zweefde. Als ik tenminste niet naar mijn benen keek. Ik zweefde door het huis. Gelukkig kwam alles goed. Ik ging maar weer liggen. Mijn benen kwamen terug en ik was weer nuchter.

"Naast warmte vonden zij tevens de gelegenheid om zichzelf aan elkaar voor te stellen." Vertelde de man. "Ze klampten zich aan elkaar vast, koud als het was en ieder van hen zocht bescherming van die ander waarvan de naam tot voor kort nog een onbekende was."

Esther keek hem verbaast aan en schraapte haar keel even. De man ging onverstoord door met vertellen, "Het kleinste meisje van de twee, Sara, was een jaar of tien. Het was zo’n meisje die er altijd vrolijk uitzag, zelfs als ze verdriet had of een intense angst. Ze had bruine, lange haren in twee vlechten gewoven en felle bruine ogen die in een schril contrast leken te staan met haar bleke huid. Even voelde ze zich veilig in de omhelzing van het andere meisje, Nathalie. Nathalie was xe9xe9n jaar ouder dan Sara en leek zich op het eerste gezicht weinig aan te trekken van de kou. Ze keek me enigzins wantrouwig aan alsof ze niet kon geloven dat ik echt geen kwaad met haar in de zin had. Ik probeerde haar gerust te stellen en aaide haar even over haar natte, felblonde haren. Ze kromp in elkaar, hield Sara nog steviger vast."

De man zweeg en keek om zich heen. Het leek even alsof hij zich afvroeg waar hij was. Toen hij Esther aankeek meende hij een bemoedigende blik in haar ogen te zien. Hij keek even naar zijn voeten en ging verder met zijn verhaal.
"Ik werd kwaad. Zo enorm kwaad op haar. Ik kon het alleen niet laten merken, was immers nog steeds verantwoordelijk voor de meisjes. Het was bijna een soort van hongergevoel. Het knaagt aan je maag en uiteindelijk wordt het zo heftig dat het aan al je ingewanden knaagt. Met een verbeten grijns knikte ik ze toe en zei dat ze zich moesten afdrogen en aankleden. Ik gooide een handdoek naar ze toe en wachtte op de gang, tot ze klaar waren. Ik wilde Nathalie pijn doen, de slet."

Esther onderbrak zijn geraas, "Zo is het wel genoeg. Ik wil dat je je werk goed doet, zorg dat ik geen klachten meer over je ontvang. Ik zal er een aantekening van maken." Ze knikte hem even toe en liet de verbijsterde man achter in de kamer. Dit had hij niet verwacht, totaal niet. En wat wist zij er nou van? Ze kwam nooit op de afdeling, kende de kinderen niet eens.

Elk mens heeft door zijn lichaam twee energiebanen lopen. Dit zijn een soort buizen, beginnend ter hoogte van de slokdarm en vervolgens helemaal doorlopend tot aan de schaamstreek. De energiebaan die zich links van het lichaam bevindt noemt men ook wel de negatieve  energiebaan. De energiebaan aan de rechterkant van het lichaam heet daarentegen de positieve energiebaan.

Deze energiebanen zijn zelden in balans. Elk mens krijgt door ervaringen in het verleden een eigen standaardbalans van deze banen. Zo kan het zijn dat de positieve energiebaan dichtgeknepen wordt zodat alle negatieve energie de kans heeft om door het lichaam te vloeien. Andersom is uiteraard ook mogelijk, net zoals alle tussenvormen. Daarnaast heeft het heden ook nog invloed op deze banen. Stel dat iemand op een gegeven moment een euforisch gevoel heeft, betekent dat niets meer dan een volledige afsluiting van de negatieve energiebaan op dat moment. Dit kan echter wel omslaan.

Een apart effect op deze energiebaan heeft de drug alcohol. Op het moment dat een mens een bepaalde hoeveelheid alcohol consumeert vormt de alcohol een prop. Deze prop gaat ofwel in de negatieve baan zitten waardoor de positieve energie door het lichaam vloeit ofwel in de positieve baan. Dit is de reden dan mensen verschillende ervaringen kunnen beleven bij een zogeheten dronkenschap. Een andere mogelijkheid is nog dat er twee proppen worden gevormd waardoor er een zekere mate van apathie ontstaat.

Het is van belang om goed voor deze energiebanen te zorgen. De negatieve energiebaan heeft vooral een lerende functie. De negatieve energie is nooit een prettige ervaring maar een mens kan hier wel van leren. De positieve energiebaan is vooral iets om te koesteren en om van te genieten.

Ik voel iets wat ik nog nooit gevoeld heb. Vroeger en tot twee weken geleden hield ik mijn gevoelens altijd netjes onder controle. De Man heeft tegen mij gezegd dat ik het eens los moest laten en het heeft grote gevolgen gehad. Het is opzich wel bijzonder, maar eng en spannend.
Als ik haar zie voel ik mijn hart een sprongetje maken. Als ik haar spreek komen er van die kriebels in mijn buik. Ik zou haar willen omhelzen en kussen en in de watten leggen en laten zien hoe leuk ze is. Ik krijg allemaal romantische gedachten in mijn hoofd. Van die clichxe9matige dingen zoals baden met rozenblaadjes en kaarsen maar ook originele dingen als mijn liefde verklaren tijdens het parachutespringen.
Ik durf het alleen niet te zeggen. Ik ben verlegen, ontzettend verlegen en zal nooit de liefde kunnen verklaren als ik geen honderd procent zekerheid heb. Zucht, ergens blijf ik iemand die zekerheid wil. Ik zou het zo graag willen zeggen of op de een of andere manier erachter komen wat ze van mij vindt.
Maar ach, voorlopig blijf ik dromen.